30

taç benim neyime..

bozburun

ben geldim!

bir yerde chet baker çalarsa,
orası evindir.
yabancı kalman imkansız..

nazar-sız

şimdi başlarsam uçmaya,
kanatsız, öyle usul usul kesilirse ayaklarım yerden..
şaşırmasın kimse..
o kadar hafifledim çünkü..

otuzuncu yaşgünümde 'check'lerden bir taç takacağım saçlarıma..

bir köpeğin ıslak ve soğuk burnuyla anımsanan bir kitap..

cennet, anlık çekimlerle kısa ziyaretler sunuyor..
sonra yine masalar, koltuklar, telefonlar..

öyle çok yazmak istiyorum ki.. 

yazmayı öyle çok istiyorum ki..

büyük felaketlerin meskeni hep daracık anlar..
arda kalansa derin,
                    muğlak,
                    ve münhasır bir boşluk..

şimdi, bakışlar oynak,
          dudaklar taş kesmiş,
          eller kenetli..

bir çarşaf..
düşerken şişen..
şişerken havalanan..
havalandıkça sönen..

seyir.

en nihayetinde bir çarşaf.
atılmış.
buruşmuş.
kirlenmiş.

öyle.

ben istedim ki yeni 'şey'ler söyleyelim, eskilerin içi boşalmadan..
olmuyor.
aynı suyu bir bardaktan diğerine aktarmaktan öteye gidemiyoruz..

uzlaşmış değilim.

söyleme.

zihnim açıldı diyemem ama dilim çözüldü.
benimki bir pencere kenarı, çenem sağ avucumun içinde, gözlerim kapanıyor uykusuzluktan..
kayıtsızlık her telinde saçlarımın..
suskunluk değil de sessizlik..

fakat..
görüyorum,
geliyorlar.
kanatlarını özlemle açmış yaklaşıyor yarasalar..