içime kapandığım..

doğrudur.

haftalar öncesi..

her hikayenin kötü adamı var evet.
ve ömür onları arzulamakla geçiyor..
maalesef.

iş o ki başkaca 'kötü'ye luzum yoktu..

ve bu kadın,
-ki daha önce 'kötü' oldu-
hiç korkmadı.
ama bu kez onun payına susmak düştü..

şimdi,
sessizlik öldürüyor onu.
zihni dolu, dili lal.

ölüyor..

duruyor..

ölü.

öp ama sevme beni.

benim söyleyebildiklerim sınırlı.
bildiklerimle değilse de, kelimelerle..

hava bu kadar soğuk değildi..

koltuğun ortasına oturdu.
herkes gibi bir kenarına ilişmek yerine, tam ortasına..
ne yapsam yakınındaydım artık.

söylediklerinin hiçbirini hatırlamıyorum.
tek hatırladığım, kendime çektiğim dizlerimin üzerindeki uzun parmakları..

çok özlüyorum be!

"özlemek, alışkanlığa dair bişey ya, böylesi çok garip.."
demiştim bi ara.
sanırım bunu ona da söyledim.
umarım söylemişimdir..

çok mu?

tanımadığım biriyle rakı içip, dinlemek..

sırasında sarhoş olmak istiyorum.

how long is now

yoldaydık, çağrı sertel çalıyordu..

o öğleden sonrada, bir türk kahvesi arifesinde, ben sıkılmadan, sen eskimeden önceki yerdeyim..
aylardan çıkmaz,
günlerden çarşamba,
evrenlerden paralel olandayız..

yoldan çıkmadık tatlım, bizim yolumuz bu sadece..

nedensiz ağlama seansına hoşgeldiniz!

chet baker, öyküler ve açık perdeler zorunludur.

yalnızlığınızı, şerefli 'çok'luğunuzu , iskender'i ve tüm sevdiklerinizi haberdar edin,
kadıköy sahnemiz açıldı.


not: bazen aylık bir gazetenin bir küpürü yeterlidir. bazen.

sırları her zaman çok sevdim.

benim en sevdiğim roman yüzaltmışsekiz sayfa..

evet.
merak edip, kapağını açmadığın o kitap, sadece yüzaltmışsekiz sayfa.

iş ki, bu mevsimde bunun bir önemi yok.
çünkü mevsim, olamadıklarımızı eleştirmeye, itmeye ve sonrasında da rahatça uyumaya daha uygun.
şevke, iştaha ve acımasızlığa..
hevese, denemeye ve hıza..

küsecek değilim,
fakat -yalan söylemek istemem-,
kızdım, kırıldım.