gitmek istiyorum.
yarın.
sırt çantamla..
suyu ve gazı kapatıp, en rahat pabuçlarım ve en sevdiğim kitabı alıp..
öylece ve öylesine gitmek istiyorum.

yalnış.

bende bir yanlışlık var. 

yanlış şeyleri yanlış zamanlarda yapıyor, yanlış yerlerden yanlış şeyler bekliyorum..
sabah yürüdüğüm yolda akşam yürümüyorum mesela, vapurun hep aynı tarafına oturuyorum.. 
kahvemi aynı yerden alıyorum, meyveleri aynı, kuruyemişleri aynı.. 
o müzikleri dinliyorum hep, pis pis filmler izliyor, karanlık kitaplar okuyorum..
evin hep aynı penceresinden dışarı bakıyorum. 
onyedi aydır aynı dileği diliyorum sönen mumlarda ve kayan yıldızlarda.. 
uykumu alamadığımda makyaj yapmıyor, aynı rahat pabucu giyiyorum.. 
akbilimi hep aynı yerde doldurtuyorum, sırf günaydın demeyi sevdiğim için.. 
annemi günün aynı saatinde arıyor, mutsuz olduğumda o filmin ilk 12 dakikasını izliyorum hep.. 
buralardan uzaklaştığımda hep aynı derecede, hep çok, çok ama çok mutlu oluyor, dönerken hüzünleniyorum her zaman..
hep aynı yazı düşünüyorum ne zaman genç bir çift görsem ve aynı şarkıyı hatırlıyorum.. 

işte bunların hepsini yanlış yapıyorum. 
yanlış sırayla.. 
bu yüzden bulamıyorum seni. 
halbuki sabah yürüdüğüm yoldan akşam yürüsem.. 
ya da kahvemi bir kez başka yerde içsem.. 
ya da o şarkıyı değilde yepyeni bir şarkıyı dinlesem..
fakat nereden başlayacağımı bilmiyorum..

bir yanlışlık var bende.

l'atelier charonne

elbette kısa sürdü.
her garip, güzel
ve güzel gariplikteki an gibi..

kadın bilmez mi?

yine attılar beni ziftin içine.
tam unuttum derken..
bir tutam var saçımda, görsen severdin..

mevsim yumruları..

"Innocence and arrogance entwined,
In the filthiest of minds."

yamalarım.

akustik coverlar..
ezilmiş, incelmiş yastıklar..
inilmiş ama çıkılamamış merdivenler..
sabırsızlıkla doldurulmuş inboxlar..
sezon finali yapmış diziler..
yarım bırakılmış makaleler,
ikişer kez okunmuş söyleşiler..
kadeh kenarlarından çıkmamış ruj lekeleri..
burkulmuş bilekler ve
yamalar..
yeni, büyük ve sakil yamalar..

hazirana taşınanlar..

0105_KK

o akşam, cennetin ortasında ateş böcekleri gördüm..
hayatımda ilk kez.
birine dokundum hatta..
o sırada komşu balkonda "hang me, oh hang me" çalıyordu..
aklımdan geçen ilk şey, ona anlatırken gözlerimin direkt içine bakıp nasıl tebessüm edeceği oldu..

buna aşk diyenler var..
bense onlara sırtımı dönüp gitmek istiyorum.
en uzaklara..

huzursuz ruh

yediklerimin hiçbiri canımın çektiği değil ya da çalan şarkıların hiçbiri aklımdaki melodiye benzemiyor..
hiçbir kıyafet yakışmıyor, pabuçların hepsi sıkıyor, yüzükler bol geliyor.
saçımı asla doğru yerinden ayıramıyor, dişlerimi düzgün fırçalayamıyorum.
ne duyduklarım yeterince komik, ne de gördüklerim yeterince trajik..

yokuş aşağı yuvarlanıyorum yine, bu kez daha büyük bir felakete..
ellerime baktığımda, parmak uçlarımdan yok olmaya başladıklarını görebiliyorum.
fakat bu, her sabah aynı güne uyanıp, her gece aynı derecede yorgun uyumama mani olmuyor.

ezbere konuşmaktan sıkıldım.
ve bu ergen tragedyalarından..

son olarak; 

"aysel git başımdan"..

içime kapandığım..

doğrudur.

haftalar öncesi..

her hikayenin kötü adamı var evet.
ve ömür onları arzulamakla geçiyor..
maalesef.

iş o ki başkaca 'kötü'ye luzum yoktu..

ve bu kadın,
-ki daha önce 'kötü' oldu-
hiç korkmadı.
ama bu kez onun payına susmak düştü..

şimdi,
sessizlik öldürüyor onu.
zihni dolu, dili lal.

ölüyor..

duruyor..

ölü.